Ey gönül aşkın bir cisimi yokki,
Kişide arama demiş Mevlana.
O hazret demişte eksik söylemiş,
Yar’imi görse ne dermiş Mevlana.!

Hoş görü kalesi zat-ı muhterem,
Görseymiş yazarmış yar diye kerem.
Yarda olduğunu bilseydi çarem,
Yara bir haber salarmış mevlana.!

Yaradandan ötrü yar sevmiş gönül,
Uğrunda çok çile çekmiş bu bülbül.
Bülbülün feryadı figanı bir gül,
Yerimde olsa çilermiş Mevlana.!

Bülbülün sevdası çile yüküdür,
Hasretinden beli büklüm büklümdür.
İlahi bu aşkın sonu meçhuldür,
Ben gibi bir hayır dilermiş Mevlana.!

Bu gönlüm düşmüş bir imkânsız aşka,
Vuslat yok diyemi tadı bir başka.
Ölüpde yeniden doğsaydım keşke,
Sözümdeki kastı çözermiş Mevlana.!

Bu yazımı yazan ilahi kalem,
Yeniden doğsam gül sever muhterem.
Gül mahremimdir öte namahreM,
Sadık yar neymiş bilirmiş Mevlana.!

Kul’un sadıklığı Rabden ötürü,
Bu kul Mevlanadan almış düsturu,
Mahşer günü odur çalacak sür-u,
Her kula bir dua edermiş Mevlana.!

TİRYAKİ nin dua edeni yar’sa
Yar elinden tutmak nasip olursa.
Ol yüce Mevla ruhsat buyurursa,
Yar duası yeter dermiş Mevlana.!

19 Mart 2013
07.33
İstanbul