Neşet KARAÇALTI’ya

Hangi yıl terk etmişti doğduğu kenti, bilmez
Pamuk tarlası saçlar simsiyahtı o zaman
Biliyor ki gidenler bir daha geri gelmez
Küçük istasyonları sarınca kara duman

Alınlarda çizilmiş her şey hayata dair
Yılların yorgunluğu sarkar şakaklarında
Anılar arasında sıkışıp kalan şair
Mazisini arıyor kentin sokaklarında

Yeşilırmak suyunda yıkanan küçük kuğu
Bu gün de yaşayacak anılarda yarında
Sokak kaldırımında kaybolan çocukluğu
Görünmez Bestekâr’ın yıkılmış duvarında

Şiirler yazılırken hasret kaldığı kente
Sevgi ile okşanır bir şehrin duvarları
Besteler dönüşürken hasretten nihavende
Mihri adına ağlar Amasya’nın yarları

Anılar el birlikte Neşet’i hapsetmişler
O Yalı Evleri’nin karanlık tarihine
Tren vagonlarında yıllar çekip gitmişler
Hasretleri koymuşlar kalbin orta yerine

İbrahim COŞAR