Yapraklar çoktan başlamıştı sararmaya
Kaplamıştı her yeri hüzün
İşte böyle bir mevsimdi bu
Adı mı?
Adı son bahardı

Sessiz bekleyişim oldun
Dökülen yaprakların arasında
Ve yere düştüğünde her yaprak
Bir kalp acısı gibi sızladın icimde
Mevsim sonbahardı
Ve sen çoktan gitmiştin

İşte beni anlatan bir yaprak daha
Nasıl da süzüle süzüle düşüyor
Ayrılmış sevdiklerinden, sevenlerinden
Ve ölümün kollarına bırakmış kendini
Salıvermiş tüm vicudunu kaderin koynuna
Ayrılık acısını yaşayarak
Ama korkmadan ölümden
Hatta ölüme rest çekercesine
Gel diyor. Gel al beni

İşte bir tanesi daha
Kapılmış rüzgarın hırçınlığına
Öylece bir sağa bir sola
Çırpınıyor adeta
Ayırmayın diyor beni sevdiklerimden
Onlar ne yapar bensiz?
Ya da ben ne yaparım onlarsız?
Ve mahkum oluyor kaderine
O da bırakıyor kendini
Sessizlige
Son sezsizlige...

Bak gördün mü?
Iste tam kalbmin üzerine düştü birisi de
Sensizlik acisiyla sızlayan
Kalbimin üzerine
Ve keske
En azından bu yaprak kadar
Gercek olsaydın sen de...

SEMIH AKKAYA