Uzak ülkelerden geliyorduk
Belki uzak kentlerde ama bakışlarımız aynıydı
Belki bir tiyatroda aynı sahnede oynayan iki oyuncu
Belkide bir serüven romanlarındaki kahramanlardık,
Birbirlerini uzaktan izleyen

Elime bir tuval ve bir fırça verseler
İlk gözlerini çizerdim
Gözlerini gözlerimden gülümseyerek kaçırışın varya
İçimdeki sevinç ışığıydı o zamanlar

Yüreğimi çıkarıp koysam Şuraya
En iyi Şairle bile anlatamazlar hislerimi
En iyi ressamlar bile çizemezler bendeki seni

Şimdi gidiyorsun
Hiç bir şey söylemeden
Önce gözlerine bakıyorum, gözyaşını görmemem için kaçırıyorsun
Sonra titreyen dudaklarına bakıyorum
Korkaksın sen sevdanı saklayacak kadar korkak
Peki ben niye susuyorum?
Nası dayanıyor yüreğin beni tek başıma bırakmaya

Bir yıl oldu sen gideli
Yinede seni bekledim o istasyonda
Aynı giysiler ve aynı hislerle

Şimdi elime bir tuval ve bir fırça verseler
ilk olarak kendi gözlerimi
Sonrada birbiri ardına boş gelen trenleri çizerdim