Bir zaman kara kara gözleri parlak kediler
gün yaralarıyla gece yarıları seni takip edecek titrek titrek
sen durursan onlar da duracak, saklanacaklar
konuşursan şaşıracaklar ürkerek, ama hayat!
onlar konuşursa sen öleceksin.

İki taraflı kullanılan bir cekettir zaman
bir tarafı çok sıkar diğer tarafı tez bıkar yaşarken
bir battaniyedir, doğduğumdan beri aklımda tutuyorum onu
soğuğu sözümüze işlemiş kış kırıntılarını üzerimizden atarken.

Üç aydır kekeleyen bir ermişe bakıyorum bu kulübede
geceleri rüyasında konuşuyor, öldüm sanıyorum
sisleniyor bazen ortalık, kapı anahtarlarını değiştiriyorum
şeytan uğramasın diye bilmediğim hurafe kalmadı, ama hayat!

Dört melek tanıyorum, dördü de aynı yüzü seviyor be paşam
ama diğeri onlarla dalga geçiyor baksana, ne gam yahu!
bu zamanda halâ aşık olmak, olup da beklemek yaslı yaslı
hayat ucuza satıyor o çingene kılıklı patavatsız ressamı.

Beş parasız bir iyimserin gözyaşlarına ne değer biçilir?
ki o şansını kendi yaratacaktı, izin vermediler
kulağında çınlamasına bile izin vermediler mutluluğun
her yaz sonu bu toprağa yağdı ateş, söndü kara toprak
çıkmazlarına sakladı devamlı sevinçleri, insaf be hayat!

Altı yıldır kışlar öyle kurak geçiyor buralarda
bizim İhsan emmi öldü geçen sene, tamamdır dediler
ama gel gör ki halâ dualarımızı duymaz yüce mevlam
hazin hazin bakar oldu dallarda bitap cinlerle kuşlar
şakımaz oldular hayallerimizi hatırlatan özgür halleriyle
her gün kara kara gözleriyle kediler şeytan taklidi yapar durur
gece yarısı göç etmeye kalkar en beyaz canlı baykuşlar bile..




Anne, hayat bana piç dedi! - 2004