belki de ömrümün son günleri
bakıcıma rica ettim
çocukluğumun geçtiği eve götürdü beni
çocukken herkesin imrendiği bu ev şimdi bir harabe...
ama eşyaların yeri aynı
resimler de öyle...

ahh o resimler.
hayatımın kara kutusu gibi
o resimlerden dinliyorum gençliğimi

gençliğimin geçtiği bu oda
bu yatakta gördüğüm rüyalar
aman tanrım!!!
ne kadar da hızlı geçmiş yıllar...

anımsadım eskiyi ailemi...
her akşam bu masada yemek yerdik
sonra babam alır sazını şarkı söylerdi
hepimiz babama eşlik ederdik

hiç eksilmezdi bu evde ses ve yemek kokusu
şimdi ise öyle keskin bir koku varki
bu evin yanlızlığının kokusu

ben hiç yaşlanmam sanıyordum
şimdi ise kendime gülüyorum

dalmış gitmişim...
bakıcım uyardı beni gitme vakti geldi
tamam dedim gidelim ağlamaklı
bütün eşyalarla vedalaştım

düşündüm de bir şansım daha olsaydı
kimseyi kırmazdım üzmezdim
severdim hep severdim...

son bir kez el salladım evime
hoşçakal...
gidiyorum dönmemecesine..
anılarım sana emanet
çocukluğum gençliğim üzüntülerim sevinçlerim..
kendine iyi bak!!!