ıssız gecelerin yanıp sönen böceğiydik,,,
bazen güler bazen kavga ederek
göz yaşın sallanırdı ayrılığın zembeleğinde
... kururdu nergizler içimizde
parmak uçlarımız ateşte kavrulurdu,
avuçlarımız avuçlarda uyurdu ,
dipsiz kuyulara giderdik

akardı gece dizimizde
senin ninlilerinde türkü söylerdim
bahar kokardı dilimiz dilimiz de
karanlık içinde boncuk gözlerin
karınca ısırığı ayaklarımı okşardı,

yarılırdı domates gibi ikiye gövdem,
sen ekmek banardın cümlende doyardım
nar akardı kirpiğinde kıyamazdım
biz seninle tapuları yıkmıştık

hiç bir hasap gütmeden
yarını gövdemizde düşlerdik
kimselerle işimiz yoktu
biz nazlı nazlı akan şelaleydik
dudaklarımız değdiğinde ohhhh çekerdik
gökyüzünde süzülen turnaydık
bembeyaz düşlerin içinde yaşardık
içinde ki ben ölene kadar,

irfan KÖKTEN


Anlam ve anlatım harikaydı üstadım severek okudum,
Yüreğine kalemine sağlık
Yürek sesin hiç susmasın..... Saygılar