Mehpare

Kollarım açılmış,gerdim mi derim?
Kolumu koluna, geremeyince
Cennet’e kavuşsam, erdim mi derim?
Kirpiğin teline, eremeyince

Gözlerim baksa da, içime sinmez
Susatan zevkimsin, baktıkça dinmez
Yıllarca seyretsem, gördüm de denmez
Her yumup açışta, göremeyince

Noktasız temasla, bürmüş olamam
Tenimi tenine, sürmüş olamam
Nefesim durmasa, ermiş olamam
Benlerin tenimde, türemeyince

Saraylar önümde, atlastan sedir
Bin oda köşkleri, olsa da çadır
Cennet’in bağına, girmek de nedir?
Gün olup ruhuna, giremeyince

Hayalden cismine, addır Mehpare
Çatladı kanadı, leblerim yâre
Dudağım dokunmuş, sürmüş ne çare
Tepeden tırnağa, süremeyince

Tutmasam buhurdan, kokun duyamam
Kokusu sinerse, elim yuyayam
Saçını uzaktan, ördüm diyemem
Tanesi tanesi, öremeyince

Canımı sunmaya, kızma ne olur
Her seven ebedde, sevdiğin bulur
Canımı yoluna, verdim mi olur
Bir günde, bin defa, veremeyince


Fırat Parlak