Sabahları,
Artık, ben,
Güneşin batışını seyre dalıyorum.
Doğuşunu kaybettim,
Güneşle gelen yeni günlerin.

Kavramları karışmış,
Bulutların beyazıyla boyadığım,düşüncelerimin,
Siyahlara taraf oluyor sanki,
Fikirlerin izdüşümü.

Oysa,keskinliğinden kurtardığımı sanıyordum,
Hayatı,
Acımasız taraflarını törpülemiştim,
Bir bıçak darbesiyle açılmış gibi olan yaranın,
Tüm nefretini kustuğunu sanmıştım.

Değişen ben değilmişim,
Yaşadığımız hayatmış değiştirilen,
Uymak zorunda kalan ise,
Benliği olmayan,bir ben.

Hani derler,ya,
Kırmalı zincirleri,
Aslında zincirleri kırmamalı,
Kırılan zincirleri,sevgiyle tekrar birbirine bağlamalı.

Uçuşan yalnızlıkların,efkarını yakalayabilmek,
Damıtabilmek,hayallerin güzelliğine.
En saf haliyle,
Yalın bir hayatın özlemine ağlayabilmek.

Kanatlarını göz yaşlarıyla yıkayınca,
Özgürlüğün,
Anlamını da yaşar oluyorsun,
Özgürlüğe susamış bir insan olduğunun.

Geç olmayan zamanın,vaktiyle,
Güneşin doğuşunu seyir etmeye başlıyorsun,
Özgürlüğünle beraber,
Güneşle gelen yeni günlerin.