Dümeni kırık gemi gibiyim.
ALLAH’ A havale gidiyorum.
Meçhul denizlerin, meçhul yerlerine.
İçimde patlamaya hazır volkan acılarım.
İçimde açmaya hazır cennet gülleri.
Gidiyorum Allah a havale.

Çöllerin kumların da bir taneyim.
Rüzgâr savuruyor beni istediği yere.
Kum saatinde bekliyorum, geçmeyi dolmayı.
Yetim kalmışım, kalabalıklar içinde.
İşkenceye uğramış, düşünceler misali,
Tutunamıyorum, savruluyorum.

Kapanir, açılan her kapı yüze.
Süzer gecenin karanlığında gözler.
Yad ellere gitse bile akıl gidiyor onla.
Ses çıkıyor ağızdan.
Kulak duymuyor söylenen feryadı.
Kiriyor kemikleri ses.
Gidiyorum meçhule.

Elde bir bavul, içinde acılarım.
Bir elde boş bir kağıt,
Yeni yaşamım.
Gidiyorum meçhule.
Gidiyorum Allah a emanet.

Bekliyorum, yanlızlar durağında.
Geçer belki bir otobüs.
Bekliyorum, bekliyorum.
Yanlız değilim.
Yitik kırık aşkları ile bekleyen çok burda.
Herkesin elinde bir bavul.
Yürümeye başlıyorum.
Bütün Dünyanın acısını omzuma almış gibi ağır ağır.
Gidiyorum işte Allah a emanet.

İBRAHİM AKA
SAFAK 108