Büyük yolculuğun en başındayım
Azığım yanımda bir çıkın umut
Dağlara doğru yürür giderim
Kalbimin fermanı elimde benim.

Yalçın dağlar yol verin geçem
Varacak hedefim olmalı şimdi
Durunca bozulan su gibiyim
Akıp yarime varmalı şimdi.

Geriye dönüp bakmıyorum
Yüreğime ektim tüm çiçekleri
Büyüsün adım adım iman renkleri
Dağların ardına yürüyorum ben.

İnsan kalabalıkları içinden
Sıyrılıp geçen bir garibim
Soranım yok neden niçindir gidiş
Karşıma geçip duranım yok.

Bulut bulut gözlerimde nem oldu
Ayaklarım ağrıdı içim sızladı
Yanımda aradığım bir gonca güldü,
Açmadan solan yine o oldu.

Bir ağaç gölgesi gibi şu ömür
Gelip geçen nice yolcular olur
Haydi toplan garip derviş sen hele
Bir gün yüreğine el veren olur.

Rabbim koma beni garip ellerde
Yüküm ağır gönlüm yorgun bu yerde
Bırakma garip kulunu kendi haline
Kendini Sana şikayet eden yine o olur.

(Ocak 2011 İstanbul)