YAŞAMAK...

iliklerine kadar yaşamak,
yarı aç, yarı tok.
iliklerine kadar merhamet,
iliklerine kadar nefret.

gül renginde kan kusmak,
bir’ i bin kahır yaşamak.
ve yine de gülmek.
bi dünya savaşının ortasında,
bir lokmayla doymak, yaşamak,
ve hasret, umutla sabırla,
ayrılık şarkısının mısrasında,
gülümseyen gözlerle keyiflenmek,
gemileri iple çekmek, yaşamak.

ne kadar da küstah bu cesaret,
ölüme koşmak, sadık atlarınla,
kılıca bakıra siper olmak,
kendini feda etmek yaşamak.

ve anlamak, son değil hiçbirşey.
bilmez misin, hikayeler asla bitmez,
orda, uzakta ki o köyde,
sürüp gitmek yaşamak...

ben bu gün doymadım,
aradım, bişey de bulmadım.
yarına Allah kêrim...
yarı aç yarı tok yaşamak.

bi dünya kahır da birikmiş içimde,
demiş ya üstâd "hep kahır, hep kahır"
oysa ne keyiflisin sen,
iliklerinde kahırla yaşamak.

ve merhamet, gezgin böceğe...
zebil ıslanmış, kumru yavrusu,
kış günüünün ortasında.
benden al, yeter ki sen ölme...

bu gün öyle yaşadım ki...
bir kilo portakal yedim ben.
ne kadar da hasretmişim,
portakal kokusuymuş yaşamak....