Gözyaşlarıyla okudum,
Senin onurlu tarihini !
Yüreğimin yangınlarını,
Boğaziçi’nde serinlettim !
Gönlümün gizli dehlizlerinde,
Bir hücre mahkûmu gibi,
Sabır tesbihleri çektim !
Yine de senin kadar,
Sabredemedim İstanbul !
Ne yürek varmış sende,
Ne balta girmemiş ormanlar !
Gelen, giden herkes
Bir pâye koparmak istemiş !
Kimi ününe ün katmak,
Kimi beş paraya,
Ruhsuz ruhunu satmak ;
Ve,
Bir de utanmadan,
Suçu sana atmak istemiş !
Sen ağlama İstanbul !
Seni bu hâle getiren,
Vicdansızlar ağlasın !
Sultanahmet’teki,
O güvercinler kadar,
Yürek yok,
O yüreksizlerde !
Kimi karı-kız peşinde,
Kimi,
Maganda ayaklarında !
Bir yudum sevgi yok,
Dudaklarında !
Al papazı, ver maçayı !
Gel de kurtar bakalım,
Bu insanlardan paçayı !
Ey siz,
Yaşayan ölüler müsveddeleri ,
Maddeci duygusuzlar !
Sevgisiz,
Ve ruhsuzlar !
Çekin kirli ellerinizi,
Süt-beyazı İstanbul’dan !
Kız-kulesi, Galata, Boğaziçi,
Ve,
Mahvettiniz, güzelim Haliç’i !
Elbet kurulur bir gün,
Hak’kın mahşer-i kübrâsı !
Yersiniz o zaman,
Zehir- zıkkım arası !
Sen ağlama İstanbul,
Seni bu hâle getiren ;
Vicdansızlar ağlasın...

OKTAY ZERRİN-BAFRA
02-12-2006-Saat:23.18