HİKAYE


Kibarca söyle dedi...

Sanki kendisi çok kibarmış gibi...
Öyle zannediyordu besbelli.
Çok zor öfkelenirdi.
Genelde sakin olduğundan,
Başarılı bulurdu kendisini.
Oysa dibine kadar batmıştı egoya.
Önce bir çevresine bakmalıydı.
Beklentisiz birileri var mıydı yanında?
Kimin ellerinde dokunmuştu hırkası?
Bunları düşünmeliydi.
Karşısındaki insanı eleştirirdi her daim, öfkeleniyor diye.
Oysa Onun nadir öfkesinde ağzından çıkanla
Hiç bir zaman boy ölçüşemezdi o patlamalar...
Düşünerek yapılan iyilik iyilik değil,
Düşünülerek yapılan kötülükse
Zehirli bir hançerdi.
O da bilirdi bunu.
Bile bile de yapardı.
Görmediği yerde tuzla buz olan ne kalp önemliydi,
Ne ruh , ne onur...
Karşısındaki hiç düşünmeden yapardı herşeyi...
Düşünmeden sevinir,
Düşünmeden öfkelenir,
Düşünmeden özlerdi.
Bu yüzden gerçekti duyguları.



O bunu hiç bilmedi.
,,


Kutladım şiirini saygılarımla

Tebrik ederim.

herşey gönlünüzce olsun ... yüreğinize sağlık