Karanlığı yarıp şu sokak da yürürken,
İstemezdim gözlerim yıldıza değsin,
İstemezdim o yıldız gönlüme düşsün, kor bir alev gibi.
Sonra hayatımın en renkli döneminde,
Bana kor sancılar bırakıp çekip gitsin.

Bir adım atıp, bin düşünüp yazıyorum,
Yürüdüğüm yol güzergahı üzerindeki,
Her ama her sokak lambası altında,
En içten duygularımla…
Bir bahar akşamın da yalnızken.

Adımlarım sakin ve emin kendinden,
Duygularım, hislerim, düşüncelerim ve daha niceleri.
Şimdi her sokak benim,
Her kaldırım benim,
Ben ise bir meçhulüm.

Sen kimsin!..
Senin kim olduğunu bilmiyorum.
Kim olduğunu bilmeksizin seviyorum seni.
Tıpkı çiçeğin güneşi, arının çiçeği sevdiği gibi.
Tıpkı benim gibi, senin beni sevdiğin gibi.

Ilık bir rüzgar geçiyor vücudumdan,
Hemde çok ılık.
Sana sarıldığımda…
Beni serinletemeyeceğin kadar ılık.
Hiç heveslenme bu ılık rüzgar sen değilsin,

Bu sadece etraftan geçenlerin şaşkın bakışları,
Bana deli diyorlar…
Duyabiliyorum,
Duyabiliyorum ya…
Neyse!

Şimdi evimdeyim, evimin odasında, yatak odasında.
Duygu yüklü anlarım burada da devam ediyor,
Elimde her zaman ki gibi…
Sigaram…
Bir fincan sıcak mı sıcak çay var.

Yudumladıkça yazıyorum, içtikçe yazıyorum.
Ve düşünüyorum, seni beni ve her şeyi.
Düşünüyorum…
Düşünüyorum da işin içinden çıkamıyorum
Aynen deli usulü!