Şiire son noktayı, koyarken bu kalemim
Vaadimi de tutmuş oldum diğer taraftan
Yavaş yavaş bitiyor düşünceyle elemim
Çünkü kitaplarımı, kaldırıp attım raftan

Hakikatin izini bulmuş garib Kıtmirim
Nurdan vaha ararken içimdeki çöllerde
Güneş ışıklarında, yüzüldü kalın derim
Kanımın rengi bâki çimdeki al güllerde

Semadaki nur çölde, ruhum dolaşır gece
Serap içinde serap gördüm sabaha kadar
Varlığın verasında O bir dev bense cüce
Sonsuz merhametiyle her şeyle alakadar

Hakikat çarmıhında fikir beynimde çivi
Zamanın sağ elinde ölüm inen bir çekiç
Nurundan tek bir cüz şu evreni muhtevi
Fâni varlığı bırak hiçlik çeşmesinden iç

Zuhurunu beklerim, bekletme beni gayrı
Önüne çıkıp seni çok sevdim demek için
Bülbülden beter figân etsem de zârı zârı
İnan yetmez hakkını küllen ödemek için

Sor! Var mı benim kadar acı çeken bir kulun
Dışım, bakışım, cismim aldatır, aldanmayın!
Ve benim gibi siz de O’na, Hakk’a sokulun!
Cennet yolunda günah, nefsin bastığı mayın

Her adımda oluyor Hakk’a iman infilak
Bulanık düşünceler, allak bullak kafada
Çare olmuyor artık okunan Nasla Felak
Zira insanın gözü, bir tek keyf ü sefada

Uyurken beden sanki musalla taşındadır
Ölümü bekliyorum, güneş doğana kadar
Azrâil de her gece, bu kulun başındadır
Canım çıkmıyor beni nurla boğana kadar

S / ÂYE (19:23) 9 Aralık 2012 / Eskişehir

Kelime:
Vera: Arka
Muhtevi: içerir