"Neden ağlamak geldi içimden bilmiyorum,
Savunmasız, tüm askerlerimin uykuda olduğu bir zaman dilimindeydi geldiğin an,
Bir yerlerde bir şeylere dokundu bir el,
Ruhumun tüm çıplaklığına,"

Bazı anlar vardır ki hayatta;kalp savunmasız kalır,hiç bir sur,hiç bir kale,hiç bir ordu... savunamaz asla.
Bir göz,bir ses,bir el dokunuverir ansızın.

"Yansımasına çarpıp tuzla buz etti çelikten dokunulmazlığımın,
Görmezden geldiğim ergen çocuk sıçradı yerinden,
Çığlık çığlığa sorguladı neredeyim ben? "

Manalı bir bakışın delemeyeceği hiç bir zırh yoktur. Ve asla görmezden gelinemez.

"Hanımeli bahara çağrı kimden.
Hazır değilim henüz uyanmaya,
Uyku tutmadı gözlerimi kederimden.
Gecenin al karası henüz sökülüyor tenimden,"

İnsanın yaşam evreleri dört mevsim gibidir;her kışı bir bahar karşılar her dem.Hazır olsa da olmasa da insan yaşayacaktır o baharı ve yaşamalıdır.Reddetmek yaşamam demek insan doğasına aykırıdır.Gözleri uyku tutsa da tutmasa da bu böyledir.

"Yeni bir yolculukta korkularımı da alırım yanıma istemeden,
Biliyorum zeytin dallarında güvercinler ruhumu selamlıyorlar,
Biliyorum martılar engin maviliklere yol alıyorlar,
İdrakindeyim rehberliğinin ruhuma ilaç,"

Korkular hayatın gerçeğidir,her canın belli korkuları var.
Korkuların peşinde hep bir umut ışığı da olmuştur;salt korku değildir hissedilen,mechulün merakıdır bir nevi.
Korkuyla karışık bir üzerine gitmedir aslında,umuttur mavi düşlerin habercisi.

"Şimdi değil belki, patika dar, çok dik yamaç
Zamanı geldiğinde yol alacağım kulaç kulaç.
İçimdeki çocuk uykusuz
Yorgun, korkak, aç susuz!"

Şimdi değil derken dil,yürek "hemen" der gibi.Yürek aç,yürek muhtaç,yürek ürkek aynı zamanda.
Candan kutluyorum bu çok çok güzel şiiri.Saygılar,selamlar...

iyi akşamlar
Ay ışığı rehberim sürü güder yüreğim
İsyanımı kavala üflerim
Zılgıtlarla kayan yıldızları sayarım
Ben toprakla aramdaki döşekte
Ve umutla tan ağarmadan uyanmayı dilerdim
Çocuk yürekle tanrımdan
tüm çocukların dualarının kabul olması dileklerimle hocam