Sessiz bir çığlık gibi kopar bir anda
Masa başında öksüz kalır kalemim ve şiirlerim
Duvarda asılıdır eski bir resim
Başımda hala düzgün taralı püsküllü fesim

Korkar artık benden karanlık oda
Tekbir şık yanar belki masa başında
Belki daha sönmemiş olur sigaram kül tablasında
Silinmez belki anılarım ruhum kalkınca şaha

Kimse olmaz etrafımda o an
Buz kesilir vücudum donar damarlarımda kan
Belki hala elimdedir kalemim son şiirim yazarken
Can veririm belki son mısramda ’ALLAH’ yazarken

Kalır geride karanlık oda
Bu oda ki ne ses var nede seda
Duyulmaz oldu odada ayk sesleri
Artık şarkılar deli şiirler serseri

Odamın ortasında beyaz bir gömlek
Korkudan dirilmiş o da istiyor ölmek
Masamın üstünde yanan mum ışıgı
Korkudan titriyor alevi, alev sapsarı

Belki üç gün sonra bulurlar cesedimi
Görürler o zaman fosfordan da parlak incecik ellerimi
Yıkarlar sararken kefene son defa bedenimi
Duymazlar kefenin içindeki son nefesimi