kalemi elime aldığımda silinmişti anılarım
bıraktığım o evde kapanmıştı kapılarım
yediverengülü gibi durmayan bu yargılarım
trabzona baktığım da kaderi oyuna bağladım

kaybolmuştu savaşta ağlıyordu makberi
sokakta bıraktığım o kahramanın miğferi
membran sıkar boğazımı hastalığımsa difteri
bana kalan tek hatıra eski bir not defteri

şiiri bıraktığım anlar var özgürlüğümün ölümü
başıma musallat ettiğin dünyanın kördüğümü
evde tek başıma 2 bardakla kutlarım ben
yaptığım hataların ölüm yıl dönümünü

4 senedir ugrasıyorum bu kadar kolay mı kanıksamak ?
hayallerimi bir anda geride bırakıp anımsamak kadar kolay olsa zaten yalana dolana bakmazdım
tutmadığım sözlerimi kara sandıkta saklardım

Gel yanımda kal beni al Karanlığımdan
sor Beni bilinmeyen zor Rüyalarımdan
yaşamın adı kahpelikse bu hayata yanmam
feza büyük bir denizse ölümün adı sandal

karanlıkta kaldığım sabahlarıma günaydın
sooğuk güzün ortasında sokaklar da bir baygın
mosmor olan gözleriyle umut arar bu dalgın
kaderin ölümü olmasaydı yaşamazdı o saygın

nakkaf kendini bırakırsa haberin olur unutma
beni terkettiğin yatakta uyuya kaldım huşuyla
kafanı kaldır yüzüme bak karşımdayken susma
herkes iyilik meleği olmuş bir tek ben miyim kukla

ölümün rengi beyaz olsa ahirette faniyim
buhranımla başbaşa aynı odaya tabiyim
dünyadayken bulamazsın arşa değer fenniyim
yüzü olmayan şairlerin tuvaldeki resmiyim

aynı yerde kalamıyorsan anlamsızdır yaşamak
aynı güneşe bakamıyorsan mantıksızdır susamak
elinde olduğu halde onu orada yalnız bırakmak
adamı derde koyan bu dizelerimse muallak...

Gel yanımda kal beni al Karanlığımdan
sor Beni bilinmeyen zor Rüyalarımdan
yaşamın adı kahpelikse bu hayata yanmam
feza büyük bir denizse ölümün adı sandal

nakkaf