![]() ŞİMDİ GELME ARTIKDöşüme zulaladığım fırtınaların Ceset kustuğu bu şehirde, Sana yitirdiğim sevdamı ararken, Gırtlağıma sardığın acıların şah damarında Soluksuz kalıyorum. Engininde kaybolduğum gözlerini, Yüreğime diktiğim gün, Aklımı yitirdim. Sen giderken İçinde kaldığım girdapların ardında, Yıkıntıları üzerime yığan Depremlerin kalıntısıyım şimdi. İçimdeki karanlık kor yangın, Dinmeyen bütün sızılara gebe, Ruhum fahişe.. Her gecenin bitiminde, Sancılı doğumlarla her kavimden Piç acılar doğuruyor kalbime. Yanaklarımdan süzülen katran gözyaşlarında, Bağrıma bastığım acıları, Yalnızlığıma kurban ediyorum. Damarlarıma Hece hece narkozladığım ruhum, Kâfir bir ölüme gebe artık. İçim çığlık dolu, Şimdi hangi çığlığı atsam, Bu şehir yanacak. En sessizini söylüyorum, Seni sadece sevdim. Cebindeki bileti çıkarmayı unuttuğu için, Kondüktörden azar işiten Garip yolcu gibiyim. Yürüdüğüm bu sokaklarda , Her kaldırım taşına adını ezberlettim. Bu kadar umarsız olduğunu , Önceleri garipseyeceksin. Ama zamanla kendini tanıyacak, Ve sana sen de alışacaksın. İşte o zaman sen de benim gibi olacaksın. Yüreğim kal diye sarsılırken, Gidişlerin en hüsranlısını bıraktım sokağına. Cesaretsiz duruşumla, Karşına çıkamayışımın korkaklığını Diktim kapına. Terkettiğim bu çehri Gözümdeki yaşlarla yıkadım. Adını söylemeye bile cesaret edemediğim Bu şehirden, Sensiz kalan yanımı da alıp gidiyorum. Şimdi gelme artık.... MEHMET ZAFER |