Yalnızlık…
Söylerken bile ürperiyor insan.
Karanlıklara sürüklüyor sanki
Kendi içinde kendini,
Benliğini kaybettiriyor sanki.
Düşünüyorum, insan yalnızlığa nasıl alışır?
Şaşırıyorum, nasıl sevebilir böyle bir karanlığı.
Sorguluyorum kendi kendime
Yalnızlığın güzel olduğunu bilen
Bunu paylaşırken de yalnız mıydı?
Yoksa bencilce yaşadı mı?
Paylaşamadan kendi hayatındaki tadı.
Sorarım yanlışsam yalnızlık dediğin nedir?
Kendi âleminde gezinmek midir?
Yoksa olmayı aramakla hayat mı geçirmektir.
Söyleyin bana bu yalnızlık nedir?
Yalnızlık diyince içimde bir korku.
Yalnızlık diyince bendeki anlamı, sensizlik.
Beni benden koruyacak kimse yoksa
Sensiz geçen bir boş ömürde.
Yada koca okyanusta yapacaksa beni bir su damlası misali
Ne yapayım ben yalnızlığı…
Ne yapayım ben, sensiz bu hayatı.
Neden tercih edeyim bu yalnızlığı…

POSEDION’UN OĞLU