Kırk yama... Resmi gördüm şiirden önce. Kırk yama eklenince bir bez parçasına, muhteşem bir resim çıkmış ortaya. Tabi ustaca eklenmiş yamalar, sıradan bir bez parçasına. Renk renk, duygu duygu dikilmiş uygun yerlere her biri. Kendimi düşündüm sonra (kendimi katmasam şiire olmazmış gibi), beğenmediğim ve tenime işlenmesini istemediğim yamalar geldi alıma. Renksiz ve düşüncesizdiler bence. Alışamadım yabancı dokularına. Bir bir yerleşmişler uygun gördükleri yerlere. Bazı yamaları da kendim ekledim en sevdiğim yerlere. Dönüp bakıyorum da kırk yamalı resmime, bu güzel şiirin sayesinde. İnanılmaz bir bütünlük oluşmuş, kişiliğimde. En çok da beğenmediklerim sarıp sarmalamış beyaz ellerimi. En çok da onlar beslemiş, sorgu dolu gözlerimi. Ufacık bir yamanın bile büyük katkısı olmuş, iğne izleri kapanmamış resmime. Döktüğüm gözyaşlarıyla parlayıp canlanmış her biri. Mutluluğun resmini oluşturmuş hüzün ve neşenin ahengi. Saygı ve sevgi ile selamlıyorum emeği geçen her iğneyi.

Şiiri, şiirin masum yüzlü sahibini , şiirin yeşerdiği Işıklı İzmir'i sevgi ve saygıyla selamlıyorum.