0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1406
Okunma
Soğuk bir ekim sabahı uğurladım seni
söz vermiştin geri döneceğine
hızla uzaklaştı vapur
ufukta görünmez oldu yüzün
yittin.
Sessiz kaldı kuşlar
senden geriye sonbahar kaldı
ve sağanak yağışlar,
çok uzaklara konuşuyorum kimse duymuyor.
Ve yine bir sabah umutla uyandım
o sabah anladım işte
bir daha gelmeyeceğini
umudum hüzne dönüştü
oysa bilmiyordun,
umudummuşsun.
Hiç tanımadığım insanların kapılarını çalıyorum
içeri buyur edenler oluyor
hala iyi insanlar var diyorum,
kimsiniz diye sorduklarında
adım mutluluk,
soyadım hüzün diyorum.
Belki diyorum,
yazdığım herhangi bir şiirde senden bahsetmemeyi başarabilirsem
belki o zaman unutabilirim seni, bizi.
Sercan Ateş
16.10.2012
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
