Sus konuşma...
Ayırma benden gözlerini
İzin ver doya doya bakayım
Bırakma ellerimi, sıkı sıkı tut.
İki dakikada olsa kendimi sana doğru bırakayım
Konuşayım, konuşayım
Sende her zamanki gibi dinle
Yüzünde o kendine has gülümsemen ile.
Hatırlar mısın seninle içtiğimiz çaylarımızdaki muhabbeti;
Sen üzülme diye yaptığım delilikleri.
Ne kadar güzel gülerdin.
Başka bir güzel bakardı ,
O zaman bile gözlerin
Tabi asiliği de altta kalmazdı
Ama bilirdim beni kırmak istemezdin
Çünkü sende beni,
Benim seni sevdiğim kadar severdin bilirim.
Ne olur üzme şimdi kendini,
İndirme o güzel gözlerini.
Sakın akmasın o gözlerden yaş ben gidiyorum diye
Büzülmesin dudakların arkamdan.
Gün olur özlemin sığmazsa yüreğine.
Haykır o zaman gökyüzüne
Martılar anlatır seni bana merak etme
Hani herkes diyordu sende kızıyordun ya
O bizi unutmaz ,beni unutmaz vefasız değildir
Sevginin de sevmenin de ne olduğunu bilir.
Unutma bunları,
Seni de unutmayacağımı.
Sen ki benim kalbimin kuzey kapısı
Sen ki benim nesli tükenmiş delikanlı kızım
Sen ki benim mutlu ol diye kactığım
Sen ki...

POSEDION’UN OĞLU