Güneşi farkedebilen sihirli bir bastonu vardı
Gezerdi çocukluğum kokan mahallede
Kuytularda esans sürerdi ceketine
Amansız bir sevda almıştı gözlerini
Aklını, her gün küfrettiği insanlar...
Gölge evinde ziyaret ederdim onu sık sık
Arkadaşlarım varsa yanımda, parmak atar
Eğer yalnızsam elini tutardım
Beni severdi,
Belki çocuktur deyip geçerdi
Ama o deliydi
Filinta namlusu gibiydi bastonu
Beni niye hiç dövmedi?
Çocuklarından bahsederdi bana: yılan, fare...
Biraz da yalnızlık söylerdi açılınca
Sesi güzeldi,
Bastonuna teğet geçip gözlerime dolardı
Sonra birşeyleri çekiştirirdi hiç susmadan
Küserdim, hemen kalkıp giderdim
Onu, bu gidişlerin sonuncusunda kaybettim...


o.k.ş

- O,belki de inancının ve direncinin delisiydi, yaşaması için başka delilere ihtiyacı vardı ama bilinir ki her delinin tek dostu , yüreğidir-