Öyle enteresan bir durumdayız,
Okur-yazarımız, bakar okumaz!
Hem caka satarız, hem kurumdayız;
Şöyle bir bakınca, çakar okumaz!

Ahkâmın, en haso tarafındayız,
Kelâmın erbâbı, şerefindeyiz,
Konunun sadece, parafındayız;
Tamamı uzundur, sıkar okumaz!

Kimi isim için, çatar dururken!
Kimi sükût eder, aslı görürken!
Kimi üzüm yiyip, talkım verirken;
Kimi gönülleri, yıkar okumaz!

Bir acaip döngü, akıl sır ermez,
Ha bire devinir, bir soluk durmaz.
Burnumuz havada, göz engin görmez;
Bulutlar üstüne,çıkar okumaz!

Ozan ilo yazma ! Doğru acıdır!
Demem söz ehline, başım tacıdır!
Derdim değil bana, densin öcüdür;
Amma çoklar yazar, çizer okumaz!
18.11.2007 / 04.41


Bu Şiire Hikâye koyayım dedim,
altta ki şiir vücûd buldu. Şiirle kalın.



Emek Hırsızları Bunu Anlamaz!

Ne Saray da doğdum, köşkte yaşadım,
Gecekondu elek, yaz kış üşüdüm,
Ne de sefahatta, meşkle yaşadım,
Yoklukla, çileyle arkadaşıdım!

Oniki yaşımda, amele bendim,
Yokluk belasıyla, kavruldum yandım.
Çalıştım, uğraştım, didindim, döndüm;
Demir, tuğla, kalas, ne var taşıdım!

Eller, çilelerim sermaye etti,
Çilemin üstünde, nutuklar attı!
Halbu ki sömürü, ona sanattı;
Dinledim, hayretle, başım kaşıdım!

Ömrünce bir çivi, çakmamış nâdan,
Acep ki, çilemi kullanır neden?
Büyük gelir ona, derdim bin beden!
İstismar ne büyük şeymiş şaşıdım!

Emekler lâf ile, savunulmuyor,
Demeçle, nutukla avunulmuyor,
Bu dizler boşuna, dövünülmüyor,
Ey beyinsiz, Us’suz, garip çaşıdım!

Ozan İlo derdi çeken inlemez,
Emek hırsızları, bunu anlamaz!
Doğruya sağırdır, kessen dinlemez!
Sanır, kendi gibi, rahat, hoşudum!

ÖNEMLİ BİR NOT :
Sevgili gönül dostları!
Benim yazmış olduğum her şiir, özellikle ve öncelikle nefsime ikazdır.
Şiirlerimde direk olarak ilk muhatap nefsimdir. Birileri kendilerini taşladığım
vehmine kapılıp, ha bire sayfalarından taş atıyorlar, yapmasınlar!
Bu sitenin yönetimini, bu tür insanlara gerekli ikazı yapmaya davet ediyorum.
Zira, burası edebiyat sitesi olmanın dışına doğru kaydırılmaya, edebi-at sitesi
konumuna sürüklenmeye çalışılıyor!