Bir içimlik kahve gibidir insan ömrü.
Derler ya ’hayat kısa’ diye.
İşte bizde o yolun ucundayız.
Sevgiye sığınan kucakların aşkındayız.

Yol uzar uzar gider diyarlara.
Sonra bakarsın gelmişsin ucuna
Kaprisliklerin ip ucunda sallanırız.
Ve de çağımızın ortasında batarız.
Bir çıplak adam gibi,
Dağlardan atlarsın denize.
Sonrada dalgalar isabet eder seni,
Gözle görülmeyen hedef tahtasına.
O tahtaya bakarsan,
Görürsün acıların baştan yazıldığını.
Şu üç günlük dünyanın,
Bir ucundan bir ucuna koşmak,
Gökyüzünün yıldızlarına oturmak,
Aşkı yeniden kurmaktır aslında.
Tepeden tırnağa anlatırlar aşkı.
Yıldızlar ve dünya koşması.
Gözlerde yaş olunca,
Hüzün şelalesi o anda akmaya başlar.
Kimi zaman durmakta bilmez.
Ya bir ayrılıktan,
Ya bir unutulmaktan.
Sebepsiz ağlamaz insan.
Sokakların taş kaldırımlarında,
Saklıdır gidenin izleri.

Bilmek lazım gülmeyi sevmeyi.
Öğrenmek lazım aslında baştan herşeyi.
Ne olursa olsun hiç farketmez.

İnsan yaşamaya bakmalı.
Ve onun tadına varmalı.
Kısa olsa bile.
Biraz ağlamakla,
Ama daha çok gülmekle geçirmeli.
Sabahları perdeyi açıp,
Manzarasına bakmalı şehrinin.
Görmeli geçenleri gidenleri.
İnsan ömrü budur işte.

EGE MUTLU