"Şimdi sessizliğin canına okuyorum,
Her yer feryat-ü figan...
Bu günüm düne müebbetli
Dünlerin canı cehenneme."

Hem sessizliğin canına okuyor hem de her yer feryat doluyor; sessizlik bazen çok sıkıcı ve insanı hayattan gerdiriyor, ki sevgili Şairimiz sessizlikten çok haykırmayı dünü yaşamaktan çok yarınları yaşama umudu arıyor gibiydi, dünlerimiz bazen pişmanlıklara gebe kalabiliyor. Dünü unut geleceğe bak; dünlerin de canı cehennem olmuş, keşke dünlerimizden dersler çıkarıp yarınlar için güzel umutlar besleyebilseydik, dünler yarınların kılavuzudur bir bakıma, ama iyi ama kötü...


"Oysa hayata gelirken seyirci biletini kesmemiştim
Neden yaşamın muhşemen izleyicisiyim?
Zaman zincirlerini kırdı
Durdurana aşk olsun.
Sahi ben kaç yaşındayım?"

Bu kıta, bana büyük yönetmen/senarist Theo Angelopoulos'u anımsattı "sahi yarın ne kadar sürer?" tabii buradaki dizelerin felsefik boyutu geniş ve kendini veya yaşamını sorgulaması var "Ben kaç yaşındayım" diye sormıuş sevgili şairimiz. Aslında biz insanlar türü, izleyici kadar farkındalık da yaratan canlılarız ve akabinde hayata olmamız bile altından bir bilettir çünkü nefes alabiliyoruz...



"Elime geçerse umudun da canına okuyacam
Ne öldürdü ne de yaşattı..."

Umudun, bazen boş zamana asılmaktır derim veya düşünenlerdenim. Umut belki kimi zaman bizi ayakta tutan bağ da olsa bazen hayal kırıkları insanı tüketebiliyor belki de şair burada haklı "ne öldürdü ne de yaşattı" diye


"Yapacak bişi yok, bende de bir hayat kendini infaz etti..." Bir insanda kaç hayat var ki? insan bir defa yaşar bir defa ölür gerçeğin dışında her gün ayrı bir hayattır bence...

Sevgili şair, etkili, düşündürücü ve harika bir şiiri okumamıza bırakmış, ki çok beğenerek okudum


Teşekkürler şair

Selamlarımla