Ölümü Gördüm...........


Öldürdüler içimdeki çocuk duygularımı
Şen şakrak, bülbül nidalarıyla şakıyan
Bir lolipop’a dünyaları değişen
Gökyüzünde yıldızlarla sörf yapıp
Bulutların ahengiyle raks eden
Bir busenin, deniz köpüğü gibi coşkusu
Güneş ışınları gibi sıcak,
Küçücük yumruklarda saklı devasa yürek
Bulutlar gibi yumuşak, feza kadar derin
Yok artık hiç biri,
Boş bıraktılar ana kucağımı
Öldürdüler içimdeki çocuk seslerini…………..

Öldürdüler içimdeki hümanist duyguları
Bir yetime duyulan ana şefkati
Bir şehide dökülen kanlı yaşları
Bir yitik sonrası yürek yangısı
Yeni bir güne doğan umutlar
Dosta vefayı, sılaya hasreti,
Dudağımdaki son kıvrımlarda yok oldu
İçimdeki gonca açamadı, soldu
Bu kahrolası karanlık gecenin sonunda
Sabah tan vakti yok artık bende
Kör kuyular var yüreğimin en dibinde
Yusuf gibi attılar beni de,
Yetim bıraktılar çocuk duygularımı
Öldürdüler içimdeki insan duygularımı………..


Zühal EKİCİ.

Yaşamak zor lakin başarmaya mecburuz, hüzün kuyularından çıkıp aydınlık yollara yürümeli anlamlı ve güzel şiirinizi kutluyorum.Yunus diyarından selamlar.

yüreğine sağlık çok güzeldi

Harikulade bir siirdi
Yürek ağız dolusu kusmuş...
Üzülme
Her hazanın sonu. Bir bahara çıkar
Ya sabır

Öz ağlamayınca göz ağlamaz derler. İnce yüreğinizin yağmurları dökülmüş dizelerinize

hüzün dolu

ama bir o kadar da güzel dizelerdi

kutlarım arkadaşımı

sevgilerimle

Mükemmel.....