Bir çocuk ağlıyor,

Bir çocuk ağlıyor, oturmuş,
Her yerleri toz toprak, pis olmuş,
Bir çocuk ağlıyor, o pis yerde,
Hıçkıra,hıçkıra,
Ağlayan gözleri, yaşlarla dolmuş.

Bir çocuk ağlıyor,

Bir çocuk ağlıyor, sanırım acıkmış,
Midesi gurul, gurul salyaları sarkmış,
Doyuran biri yok, belki anası bırakmış,
Hıçkıra,hıçkıra ağlıyor,
Kim bilir onu kimler, oraya bırakmış.

Bir çocuk ağlıyor,

Bir çocuk ağlıyor, gözleri akar yaşlı,
Hıçkıra,hıçkıra ağlar o çocuk sarı saçlı,
Derdin nedir kimdir, diyeni yok,
Göz yaşları yüzlerinden akar,
Ağlar durur, o pis yerde sabi bakışlı.

Bir çocuk ağlıyor,

Bir çocuk ağlıyor,hava soğuk üşümüş,
Tiril,tiril eder o pis yerinde büzüşmüş,
Isınacağı korunacağı yer bile yok,
Korkuyor titriyor durmadan,
O köhne yerde, kendi kaderine küsmüş.

Sordum, kimdir nedir neyin nesiymiş,
Bilen yok sahip çıkanı yok, zavallının,
Hıçkırıkları meğerse, kader sesiymiş,
Orada hıçkırarak ağlayanın,
İnsafı yoktu, buz gibi esen bir rüzgarın.

Bir ekip geldi, durdu o çocuğun yanına,
İhbar var dediler, bu anasız kalmış,
İntihar etmeden önce, buraya bırakmış,
Baba desen çoktan kayıp,
Alıp götürdüler, kimsesizler hanına.

Ben böyle kaderin,böylesine ne diyeyim,
Nasıl büyür o çocuk, anasız babasız,
Göz yaşlarım, görünmeden çekip gideyim,
Kazasız belasız,
Demek ki, babası da anası kadar insafsız.

a.yüksel şanlıer