Sen olmasaydın,
Kaybolurdu bu can.
Takılırdı gönül,
Basit aşklar ile rüzgarların ardına.

Sen olmasaydın,Ya Resulallah
Bir ahger-i suzan ki,pür hazan gönül
Firkatından süzlürdü gözyaşları.
Acılara peyker olurdu bu can,
Ah’ına yetişmez olurdu niranı.

Ruhlar inerdi perde perde gözkapaklarından
Anca Azrail olurdu bu cana derman.
Hun’a boyanırdı geçen günler,
Vehmine sürursuz kalırdı bu can.

Sen olmasaydın,Ya Resulallah
Ne bedir doğardı yerli yersiz
Ne de parlardı asumanlar.
Rehnümasız kalırdı leyl...

Ahzan ummanları hicret ederdi gönül dehlizlerinde
Bi haber olurdu varlıktan saatler.
Yılların hitamında can çekişirdi ömür,
Takvimlere küsgün olurdu hasretler,can hevasında.

Sen olmasaydın,Ya Resulallah
Amansız kalırdı ahvallar
Dermansız kalırdı dertler
Vahalar da susuz kalırdı kor düşen yürekler.

İntizarda bırakırdı sitemler
Sabır tüketirdi vuslatlar
Aşk tüketirdi bigane beklemeler.

Sen olmasaydın,Ya Resulallah
Masiva telaşların üç noktası,
İsyankar feryatların maverasında olurdu peyda.
Hayırsız anılar beklerdi kapı eşiklerinde.
Yürekler ahından bin parça.
Her gönül avare olurdu gönül yolunda.

Sen olmasaydın,Ya Resulallah
İnerdi gökyüzünden yıldızlar
Binlerce figana müptela olurdu diller,
Nafile yollarda kaybolurdu kimsesizler.

’’Nafile yollarda kaybolurdu kimsesizler...’’
Tuba BANU Kapkıner