karla ıslanır mı insan?

yağmurun hışmı yoktur onda
o usulca yol alır
zarifce süzülür
rüzgarla eğlenir…

karalar bağlamış gönlüme
damıtır beyaz tanelerini…
her köşe başında
bir kardan adam selamlar beni

beyaz örtü,
düşlerimin izdüşümü
umut tazeler,
çocukların karla dansı…

gizli tutkular gizler,
taneciklerin tebessümünde


sevgiyle öper,
bir şiir dudaklarımdan
yüreğimde bir türkü mırıldanır,
dilimde keşfini bekleyen bir şiir

çarpa çarpa yol almıyorlar,
yol açıyorlar, yol oluyorlar,
ardından gelen taneciğe

kirpiklerimde salınan
beyaz çocuk
bir şeyler anlatıyor
arkadaşları onu uyarıyor
sırlarını açığa vermeden
rüzgara savuruyor, savruluyor

ne anlatıyor bu örtü?
bu hangi hükümdarın
sessiz ordusu?


soru sormuyorlar
ama anlatıyorlar
dilimde düğümlenir sözleri,
yarım kalıyor kelimelerimle…

beyaz çocuğu hatırladı gözlerim,
uzaktan sesi geliyor,
kolundan çekiyorlar…

“neden” diyemedim
yüzümü tokatladı bir tanesi,
yüzümü yıkadı

karla yıkanır mı insan?