30
Yorum
25
Beğeni
5,0
Puan
3018
Okunma

Kimse bilmedi; yandığımı, yaktığımı, savurup savrulduğumu…
Hiç kimse bilmedi; tutuşurken gece yarılarında ay
semanın zerre zerre avuçlarımda yandığını
Olmadı; söz sükûttu ama gümüş altın olamadı
Ne yerlere sığdı ne gökler aldı
Bulunmadı;
Ne cevap vardı ne de yol doğru rotadaydı…
Işıklar yandıkça gölgeler karardı,
Söz, sustu; göz karardı
Toz dumanla karışıktı
En paslı dünler bile bi keskin bıçaktan bıçkındı
Nefesler çalınırken hayatlardan
Başa baştı kum taneleri
Hayalle gerçek arasındaki bıçak sırtları keskinleşirken
Hiç kimse bilmedi, üstümdeki parmak izlerinin damla damla kanattığını
Ve dokunulan her yerin 3. derece yandığını…
5.0
100% (30)