Prenses’e...

Tarihini unuttuğum bir geceydi seni düşelerde sonsuz kılmıştım,
ve aynı geceydi,tüylerini okşadığımız o tatlı kuş misali
uçup gitmiştin bilmediğim bir kente..!
Çok aradım ama sana dair bir ize hiç dokunamadım,
kimlere hangi kente aitsin prenses.
Çok geç olmadan öfkeyle esen fırtınalarla yolla saçlarının kokusunu,
tarif edemediğim gidişinle,kan revan içinde uyandırdığın
hala etkisinde kaldığım rüyamsın artık.
belki ölümdür yokluğunun çaresi belkide unutmaktır,
eğer unutmaksa yapamam biliyorum unutamam
geriye kalan ölümse korkuyorum, hayır ölümden değil prenses
seni rüyalarımda görememekten çekiniyorum...
ezberledim senin döneceğin yok,
olsun sevmekten vazgeçemiyorum
seni sevmeyi yazıyorum kalemim bir hayli huzursuz
her harfin gözyaşlarını görür gibiyim
intihara sürükleyen kelimelerim artık sitemli,
kıskanıyorum prenses, o kentte oturduğun kaldırımları,
bastığın toprakları, kirpiklerini ıslatan yağmurları,
ve en kötüsü, umursamaz tavırlarla yanından geçen,
tanımadığım insanları kıskanıyorum,
onlar bilemezler, karşıdan emin adımlarla gelen kadının nefes alışı bile
bir bedeni hayata tutundurduğunu,
onlar tahminde edemezler ki, karşılaştığı prenses uğruna
ölmeyi göze alan yalnız bir adam olduğunu,
sensizliği yazıyorum sevgilim,
kelimelerim neşter gibi okumanı isterdim,
seninde her gece uykusuzluğu yaşamanı isterdim,
güle güle prenses bir şiir daha sensizlikten heba oldu,
kalp yine kelimelere ağladı...

uyuyorum;
yeniden rüyalarda buluşmak dileğiyle hoşça’kal,
hoşça’kal gözyaşlarında hayat bulduğum kadın
hoş’ça kal terkeden hoşça’kal yaşananlara rağmen hâlâ en çok sevilen.

Mehmet Ali KILINÇ