Karşı karşıyaydı evlerimiz,bir kız vardı...
O bana güler,Ben seyrederdim.
Bir gün bir serseri geldi evlerine,
’Aybike’ dedi...’ Aybike! ’ sırıtarak
Aybike sıska bir ses tonuyla karşılık verdi ’efendim’
Aybike bana baktı gözleriyle,
Gözlerimi tarayarak...

Ertesi gün Aybike hiç geçmedi önümden..
Aybike ertesi gün geçmedi önümden hiç...
Akşamına bir zarf getirdi anası,sevdamızı bilmeden..
Gerçi biz konuşmamıştık ki hiç..
Serseri Aybikeyi sarmıştı beyazlara.
Siyah bir suskunlukla,kol düğmeleri afili...
Gitme be Aybike..Giyme Aybike..

Aybike Bir hafta sonra,bu kez tahtadan,
Yeşil bir elbiseyle getirildi evine...
Oysa birkaç gün mü ne kalmıştı düğününe...
Yazmasının üstünde yazıyormuş Kahraman..
Aybike ölmüştü be.. Ölmüştü Aybike..
Susmuştu Konuşmadan,
Daha bir kere bile..


Kahraman YILMAZ