Ben hayatta bir inşaat,seninkinde tuğlayım
Sen hayatta bir tuğla,benimkinde inşaatsın.

Yıktım kat kat evlerimi senin için
Bilemedim,yalan içinde yalanlarmış işin.

Kir değil temize bile dokunmamıştım geleceksin diye
Kendim oldum..acı,tatlı hayatı gör biraz ağla,biraz da gül diye

’’Cenneti gördüm’’dediğim için kızdı birileri belkide
Sormuyorlar ki insan olmadan cennet neye yarar ? diye

Sahi neye yarar ?
Sevmeyen insanın dünyaya ne faydası var ?

Lakin cam kırıldığında toparlansada..ben toparlanmayacak haldeyim
Düşüncelerimle yeni sevmelerime darbeyim

Sabah ezanından güneş doğana kadar en yalın halim
Yaşamayı denemedi sevdiğim hiç bir zalim.

Işıklara saklanmış,gölgelerimi bile utandırmışım istemeden
’’Yazık bana...’’demeden her yaşta ölebiliyorum sahiden

Ve bazen bir bütün olsamda aslında yarım elmayım
Herkes kar havasındayken ben çöl ortasındayım

Susmak istiyorum da,nasıl susayım ?
Ben bile gerçek değilim ki ,sana nasıl inanayım ?