Her Gece Bir Çizik Daha Atıyorum,,
Yüreğimin Kerpiç Duvarına
Eskiden yazardım,,
Bir şeyler karalardım,,
Anlatamasam derdimi,
Gider bir kuytuda oturur,
Sonra içimi döker, bir köşede,,
... Sessiz sessiz ağlardım,,

Hasretliği çaresizliği Tüketmek Adına.!
Kendi kendime bir umut ışığı arardım,
Kaç zamandır yapamıyorum,,
Arayamıyorum,,
Gidip bir kuytu köşede ağlayamıyorum
Sensiz geçen her anıma sadece,
Bir çentik atıyorum,,
Yüreğimdeki mapushanenin,,
Rutubetli küf tutmuş kerpiçten duvarlarına,
Sadece attığım çentikleri sayıyorum...

Ama OLmuyor.!
Yüreğimin her hücresinde senden birşeyler saklı,
KI-YA-MI-YO-RUM...!!
Umutlarımı gizlediğim,
Çocukluk hayellerimi saklıyorum,
Hani hatırlasana,
Uzaktan bakardım sana,
Gözlerim dolu dolu olurdu ağlamaklı,

Her huyum değiştide,
Bir bu huyum değişmedi,
Şimdi resimlerine bakıyorum,
Gözlerim yine dolu dolu,,
Ama gözyaşı dökmeyi öğretsede HAYAT..!!
Baktıkça bakıyorum,,ama ağlıyamıyorum...

Yüreğimin her hücresinde,
Hissediyorum ağlamayı,
Bir Görebilsen hasretinin,,
Anlımın tam ortasına vurduğu soğuk damgayı.! ...
Bir duyabiLsen yirmi milyonluk bu kalabalık şehirde,
Nasıl kaybolduğumu,
Kayboldukça nasıl kahrolduğumu,
Kendimi dört duvarın arasında,,
Nasıl yapayalnız bulduğumu,,
Feryadımın dört duvara çarpmasıyla nasıl yok olduğumu.!

Ne pencerden ışığa ulaştı gözlerim,,
Ne gecelerin karanlığında kayboldu yüreğim,,
O gün bu gün sus pus oldu da dillerim,
Yazmayı unutsam da,,
Bak..!!
Çentik atmayı becerebiliyor ellerim,,
Bana batan,beni yaralayan,,
Kendi yüreğimde gözyaşlarımla beslediğim,,
Kendi güllerim,,
Kendi dikenlerim...!!!

O yüzden ben her çentik atışımda,
Kime ne derim,kime ne söylerim
Hiç bir hakkım yok buna,
Benim;,
Kendi ellerimle yetiştirip büyüttüğüm kendi dertlerim...!


04 Temmuz 2012
00.07
İstanbul