4
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
1140
Okunma
Bazen kelimelerde kifayetsiz kalıyor
Umut dolu gözler anlamsız bakıyor
Sıcak bir beden bir anda
Buz gibi oluyor, beni benden alıyor.
Özlenen insanlar kimsesiz kalıyor
Özlemle bekleyen kollar
Bazen boş da kalabiliyor
İnsanlar o kadar adileşiyor ki
Ne seviyor ne seviliyor
İnsanlar o kadar basitleşiyor ki
Gözü ne seveni görüyor nede sevileni
Bir fotoğraf karesi o kadar özelleşiyor ki
Oysa bir kağıt parçası
Kağıt parçası baktıkça ağlatıyor
Baktıkça onu sana anlatıyor...
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz