DİLRÜBA, VECAHET sözleri kestiler,
Nişanı yaptılar, huzuru buldular.
Cadde, sokak, kahve önünde estiler,
Âşıklar taşına, selama durdular.

Gönüller coşuyor, nara atılıyor,
Konu komşu, kuşlar, refakat ediyor.
Sevda denilen şey, eşe satılıyor,
Sevdasız kalan da, özlemi çekiyor.

MÜFEYYAZ, NESTEREN, GÜL habersiz bundan,
GÜLNAZİK’E hemen bir haber saldılar.
Latife yapıldı, hoşça ondan bundan,
Coşkudan yorulup, yığılıp kaldılar.

Bir sessizlik oldu tekrar canlandılar,
Kiminde AKPINAR, kiminde AZİME.
Kâh aşk ateşinde kâh boşa yandılar,
Sonra da maşuka gittiler tazime.

Saatler durmadı gelip geçti birden,
Epey kurtlar vardı daha dökülecek.
GÜL de çene pek bol, ün yok sairlerden,
Bu ne tepinme ki, mıhlar sökülecek.

Bir yanda ÇÖKERTME, bin yanda FİDAYDA,
Eller defi çalar, gençler göbek atar.
A sağdıç ne olur bunu siftah say da?
Bundan sonra gelir sana katar, katar.

Bahta mı yansınlar yoksa aşksızlığa?
Aceleye yer yok bir gün çıkar elbet.
Düşmek istemezler asla haksızlığa,
Bir öğüt; her daim sabret aşksız sabret.

Herkes duyar köyde söz-nişan işini,
Kutlanır gönülden her iki dünürler.
Kimi gençler var ya sıkar hep dişini,-1-
İş işten geçer de yasa bürünürler.

Atı alan çoktan ÜSKÜDAR’I geçti,
DİLRÜBA, VECAHET buna güzel misal.
CEMİL’İM, âşıklar aşk şerbeti içti,
İçmeyene gelir bu tıpkı bir masal.

KÜÇÜK OZAN (CML DMR)
YANDI AH YANDI GÖNÜLLER’DEN
NOT:1=Hem DİLRÜBA’YA hem de VECAHET’E aşık olup ta avucunu yalayanlar.