Hayat kaygısında altıların nihayeti başlayınca,
Bir kaçınılmaz var ki;
Yerinde yeller eser göçmen kuşların yuvasında.
Mevsimler gönüllerde bir izdir elbet,
Aylardan eylül;
Ay gibi parlar hatıraların içinde.
Kırlangıçlar ne diller döker ip üstünde,
Suya hasretlik biter,
Güz yağmurlarıyla toprak kokusu dolar nefeslere.
Düşeceği diyara habersiz savrulur kurumuş yapraklar,
Yaşamla ölüm arası çizgide zaten sarıdır,
Sırasını bekler geride kalanlar.
Göze takılan niceleri sorgulatır,
Adeta; bir varmış bir yokmuş der cılız gölgeler.
İşte bu yüzden;
Bir teselli bin olur engin düşüncelerde,
Değerini bilmenin gülleri açar erdem yüklü hayallerde,
Evet haklısınız; en tutkulu aşk Eylülde yaşanır. 15.06.2012-Ahmet BOZTAŞ

Şiirinizi okuyunca dile gelen duygularımı yorum sayfanıza armağan ediyorum.
Şiirinizi bütün samimiyetimle kutluyor, şiirler ve dostluklar adına gönül dolusu selam ve saygılarımı sunuyorum…