Her an ellerinden kayıp gitcek korkusuyla yaşarsın...
Kimsenin değil sadece senin olmasını istersin
Yüzünü asarsın kimi zaman onu başkalarıyla
Dilin bile varmaz sonuna...
Anlamazsın bir anda camın bir kenarında
Ağlarken bulu vermişsin kendini
Gelip değer mi diyecekler...
Tabi laflarını bitirmeden atlayacaksın cümleye ,
Değer , değmeyecek olsa vermezdim kalbimi diye ...
Anlamayacaklar seni ...
Sen onu kazanmak için on adım gidiceksin
Ama o senin için bir adım gelmeyecek bile
Canın yanıcak her seferinde
Keşke diye sonu bitmek bilmeyen cümlelerin olucak
Sana gelip içindeki acıyı söküp alıcaklarını söyleseler
Köşe bucak kaçıcaksın onlardan ...
Sırf acının bile içinde o oldugu için engel olucaksın .
Herkez sana üzülcek ...
Yok olup gitmene , her gün tükenmene ...
Hiç birine aldırış etmeyeceksin
Onu görünce hem mutlu hem hüzünlü olucaksın
Ağlamaya başlayacaksın tekrar
Bu böyle baya bir sürecek
Her köşede onunla karşılaşma umudun olucak
Ama aksine büyüdükçe büyüyecek Ankara
Sırf sen onu görüp acı çekmeyesin diye
Bir bakıcaksın onunsuzluğa alışmış,
Herşeyin olan ondan vaz geçmişsin ...
Ardına dönüp niye bu kadar kendimi
Yıpratmışım diyeceksin kimi zaman
Onun adını söyleyenlere O km , unuttum derken
Bir bakıcaksın o senin için alev alev yanıyor olucak
En çokta bu canını yakıcak
Sen ondan vazgeçtiğinde onun seni deliler gibi sevişi
İlahi adalet işte...