Seni çok özledim Yazel, yokluğundan beri seni düşününce hüzün sarıyor gözlerimi. Ağlayacak gibi oluyorum. Biliyor musun koskoca bir dağ oluyor hüzün bende, o dağ Yazel olsa da adeta göğsümü gererdim ve seni sarardım. Sen benim içimde kocaman bir dağımsın, sırtımı sana yaslasam elimden tutacak… hep seni düşünüyorum, sanki ben Ankara oluyorum. Sanki Ankara’yla içli dışlı ve elimde tuttuğum elin, düzlük boyu yürüyoruz gülümseyerek sürekli düşlerimde. Hatay’da Üsküdar Oldu Aklım’ı sana özellikle sana ilk ve tek sana armağan ediyorum. Yakışır yaraşır sana belki de ikimize.

Biliyor musun hayatımın ilk akrostiş şiirini sana yazdım. Biliyor musun içimde güzel şeyler bıraktın. Ama arkadaşlıktan başka bir şey bırakmadın. Sana her yalnızlığımda ne diyorum biliyor musun..? “canım arkadaşım” diyorum, seni hatırlıyorum, seni düşünüyorum. Ne zaman olursa olsun hep düşünüyorum. Bazen öyle şeyler düşünüyorum ki arkadaşım, Ankara’da bir yerde benim için duruyorsun, lakin beklemiyorsun. Ben böyle yaşıyorum Yazel, böyle aradan zaman epey geçmiş. Biliyorum sanırım hala yaşıyorsun, fakat dilim varmıyor söylemeye burada ama, evlenmiş gitmişsindir. Bu düşünmeme rağmen hep seni düşünüyorum. Ankara’ya sırf senin için gelecektim, benim için ömrümde en önemli olan şey buydu, Ankara’ya sırf senin için gelmek ve sadece senin yanına gelmek.