Yurdumun ufuklarını kaplamış kara bulutlar
Bir çok insanlar belki şafak vakti doğar
Bir Mustafa Kemal var ki…
Ulusumun üstüne şafaklar gibi doğar.

Korkumuz yok, güvenle bakıyoruz geleceğe
Bir, On Dokuz Mayıs sabahı güneş doğdu
Hiç alışık olmadığımız yönden, kuzeyden
Zaferler müjdeliyordu çakmak, çakmak gözünden.

Kim kabul ettirebilir manda’yı, Ezelden hür
Hep bağımsız, her çağda başı dik yaşayan
Hep devletler kurmuş bir millet, hep hükümran.
Elbet…Olacak düşmanın rüyası ve sonu hüsran

Hepsi adları gibi sıfatlı, Kemal, Ali ve Mehmetler.
Bir işaretiyle; hepsi, Burak’lar, Ali’ler, Mehmet’ler
Binmiş şimşekten atlara, kanat açmış şafaklara
Yırtmış karanlığı, Mehmet kere Mehmetler.

Anamız, Askerimiz girmiş Mehmet kisvesine
Gizlemiş benliklerini, nice kahramanlıklarını
Sığdırmışlar nice zaferleri, eklemişler tarihlere
Büyük tevazu ile, tek kelime Mehmet ardına.

Hiç eser yok büyümsenmeden
Ar edinmiş isminin yüceliğini
Vazgeçmemiş tevazudan
Sonuna “cik” eklemiş hicabından.

Şimdi bize düşen, olmalıyız kıymet bilen
Yine gurur duyalım da geçmişle öğünmekten
Bir daha doğmaz bu güneş, ilkelerine sarılalım
Dört elle. Asılı tutalım güneşi ellerimizle.
Bu bayram, Cumhuriyet; en büyük bayram

İlkeleriyle yanalım yanacaksak! Korkmadan.
Sönerse güneş son pişmanlık fayda etmez,
Ne öğünecek geçmiş, ne ağlamadık anamız,
Ne güneş kalır, baka kalırız özgürlüğün ardından.

(28.10.2006 İzmir)

Metin Soydeveli