Geliyorlar iş makinaları ile
Bir gürültü kopuyor
Evini yıkıyorlar,darmadağın oluyor her taraf
Elinle yaptığın evi,bir hamle ile yıkıyorlar
Ne kadar çırpınsan boş
Ne kadar yalvarsanda,göz yaşı döksende boş
Sana kalan yıkık bir virane ev kaldı.
Biraz önce çayını yudumladığın ev
Şimdi moloz yığınları ile kaplı
Yerine villalar yapılacakmış
Tamam varsın yapsınlar ama
Hiç düşünmüyorlar mı ?
Bu baba nereye götürecek bu kış kıyamette ailesini
Bu baba ailesine ne yiyecek getirebiliyormu,bakabiliyormu?
Niçin demiyorlar!
İşleri bitti!
Gittiler her yer sessiz oldu.
Kaldık mı baş başa moloz yığınlarıyla
Boş gözlerle baktım ben ailemi nereye götürebilirim diye
Ne bende kaldı akıl ne de ailemde
Bir moloz yığınları olan bir ev ve ailem kaldı.
İşte bir kocanın,bir babanın çaresiz kaldığın an;
Budur işte!


Duygularınız hüzünle dolu,sahipsiz ve garibanların,arkasızların evleri yıkılıyor,görüyoruz tv de yıkılanları ve yıkılırken sahiplarin feryadlarını,düzenin getirdikleri pislikleri her nedense gizemlerde silinmiyen hüzünlü anlılarını bırakır.

Güzel ifade etmişsiniz güzel mısralarla ,kutlarım....Sevgi ve saygılarımla...

ilk çocukluğum bir gecekondu mahallesinde geçti.. ne kadar tanıdık duygular.. yüreğim acıdı aklıma geldi yine feryatlar.. acıttı şiir yüreğimi burktu değerli şair.. kutluyorum kalemi saygımla.