1
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
764
Okunma
Hüznün rengini aradım yokluğunun gölgesinde...
Siyahtı sanki!
Sinsi gecelerde dolaşan serserinin sureti gibi.
Belki pembe,
Körpe yüreğinde fırtınalara inat asaletiyle siyahlara dokunmayan genç kızın
Eski ama vazgeçemediği bebeğiydi...
Sonsuz yeşillikte kaybolan tek dal gelincikle anladım,
Hüzün, yeşil değildi...
Yakamozda kayboluyordu,
Gece ve Ay la kardeşti
Hüzün maviden uzaktı...
Beyaz,
Bembeyazdı hüzün...
Tutamadığım ellerindi,
Zalim senelerden sonra saçlarından bir tel,
Seni yazamadığım buruşturulmuş binlerce sayfa...
Ve
Anladım ki...
Beyaz sendin...
Hüznüm BEYAZ.....
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.