İnce bir çizgidir yaşamak
kıyısında sallanırken kayıklar
bir ölü düş gibi sahile  vurmak
yakarken güneş ensesini zamanın
ovuşturur avuçlarını
nasır tutmuş başakları koparan eller
bir yağmur kokusuyla uyanır çocuk
binbir umudu sarar gökyüzüne
salarken uçurtma yürekler
ipi koparan kaderdir rüzgar
sebebi sensin artık bu acının
her yanımdan dökülen ızdırabın
ve bu kadar içimi acıtan
susuyorum uykusuz vakitleri bölerek
tapusunu yüklenmişim birtaraftan
ney diye sor hadi içinde kalmasın
benide çöz bilmecem
dilimde
yarım kalan acımdır yaşamak
her yanı bir buse gül vardır
baktığında açılır pencereler
alabildiğine güzellik alabildiğine yeşil bahçeler
sonrası
uyumak
bırakma ne olur gel hadi
sana söz kalemim elimde bak
neresinden başlamak gerekirse hayatın
kitabın tamda orta sayfasından okumak
tutunabildiğim kadar
parmaklarım kopana kadar
sensiz
hayatın kıyısnda yaşamak
ovuşturur avuçlarını
nasır tutmuş başakları koparan eller
bir yağmur kokusuyla uyanır çocuk