Her gece rüyalarıma gelip
hiç sevmedin beni,sevemedin diyorsun yar..
Bir çığlık yükseliyor yüreğinden,
Nidalardasın..
Tut elimi kurtar,
Kurtar diyorsun, ah yar..

Sevdim seni yar,
Hep sevdim seni..
Gidişinle, yarım kalmış olsam’da,
Kalışımla sevdim,
bu alemin ortasında..
Tüm bir kalple,
gönül dolusu şefkatle,
Yarım,
yalnız ve sensiz’de olsam,
sevdim seni..
Anlamsız kalır, Çok kelimesi..

Sen’den kendime ve kendimden sana büyüttüğüm, mavi çiçeklerle..

Sevdim..

Her gece, rüyalarıma gelip
hiç sevmedin beni,sevemedin diyorsun yar..
Bir çığlık yükseliyor yüreğinden,
Nidalardasın..
Tut elimi kurtar,
Kurtar diyorsun, ah yar..

Bu gönül..
Dua dua yükselirken göklere, sen diye..
Sennn diye dökülürken gönlümün göz yaşları,
bu şehri, Koca İstanbulu , boğarcasına yağan Çıldırmış yağmurları,
Kasırgaları Görmezmisin eyyy sevgili..
Bir Dua’ya hapseder, Rabbimmm.. Bütün zalimleri..
Kim’ki Ağlatmaya kalkışırsa seni,
Bir ah’ımla bin parçaya bölünür
ve yalnız kalbi değil,ruhu yerin’den sökülür..


Sen’ki Dua’ları..Dua’larımı bilirsin eyy sevgili..

Dua, Ruh’un Yedi Gök’te, şimşek gibi çakması,
Kalbin Kıblesine dönüp, sahibine bakmasıdır...

Sen’ki, sahibimin şu Gönlüme teslim ettiği sevgisin..

Eyy sevgili. Sana hep dost..
Düşmana,korkulasıca bir gönülle seviyorum seni..

Gönlümsün..

Gönlüme dokunan eller kırılsın..

Ah sevgili, bakma böyle yüzümün eğik oluşuna
Toprağa bakıyorum,Gönlümü secdeye yatırdım, dua dua..

Hiç sevmedin beni deme, deme ne olur...

Seviyorum..
Hep sevdim seni..
seveceğim hep..
Korkma..
Yanındayım, dua gibi..

Sen’den kendime ve kendimden sana büyüttüğüm, mavi çiçeklerle..

Gönül..Çiçeğini, gerçeğini inkar edebilirmi..

Seviyorum..

Hep sevdim seni..

Toprak Gibi..

Toprak Gibi..

Fatih TABUROĞLU

2012/İstanbul