BEKLEMEK
Her akşam bir beklemedir ;
Bir randevudur ;
Bir kavuşmadır.
Toplanırız evlerimize.
Bütün işlerimizi erteleyerek ertesi güne.
Evimiz,
Eşimiz,
Aşımız soframız bekler.
Kız,kızan beklenir okuldan.
Cıvıl cıvıl olmayı bekler kuru duvarlar,
Yansıtarak çocukların seslerini .
Dostlar beklenir.
Misafir beklenir.
Hoş sohbet için.
Nihayet ;
Uyku beklenir.
E dostlar!
Bunlardan birinin gelmediğini düşünün.
Hangisi gelmezse dağlanmaz yüreğimiz.
Hepsinin hasretini çekmezmiyiz tek tek.
Ya gelmezse yavrumuz okuldan.
Ya gelmezse babamız işten.
Gelmeyiverse eşimiz işten.
Ya gelince bir daha bulamazsak evdekileri.
Nice olurdu halimiz.
Uyku sığınağımız.
Karanlık örtümüz.
Yalnız dostlar;
Birisi tarafından da biz beklenmekteyiz.
Her şeyi bizim,bizi kendisi için yaratan.
Her gece yeryüzü semasına yönelip;
Yok mu?
Bana gelen
Benden dostluğumu,
Cennetimi isteyen
Bir uyku engelini aşamayacak mıyız?
O Nebisine emretmişti buluşmayı.
"Gecenin bir kısmında kalk Rabbin için namaz kıl."
Çağırdım
Gelmedi.
Yine aramadı,
Yine selamı yok.
Dediğimiz dostlarımız.
Hep dostumuz kalabilirler mi?
Seher kavuşmaları ramazanlık mıydı?
Saatlerimiz artık kurulmayacak mı sehere.
Güneşin doğuşuna mı erteleyeceğiz kavuşmayı.
Allah ın bizim için yarattıklarına kavuştuk akşamdan.
Seher vakti yalnızlığı mı seçeceğiz.
Kavuşmalarımızın şükrünü sunmayacak mıyız?
Seherlerde uyanarak o Yüce Dosta.
Emre Doğru