Bir masal...
Ne külkedisi ne pamuk prenses...
Kimsenin bilmediği bir masal bu...
Bir varmış idi..
Bir yokmuş’a gelmedi hiç...
Aşk’la başladı...
Sayfaların herkesi yuttuğu bir zamanda...
Canlar vardı , cananlarla dolu maşukların cirittiği...
Hepsi öyle aşıktı çeperlerinde...
Binlerce yüzlerce söz verilmişti...
Kimse bilmezdi sözün kutsallığını derdi bilmeyen bir sürü kimse...
Bir düş gibi bir ışık gibiydi halesi...
Gülüşü sıcaklıgı içtenliği yanlış anlaması bile güzel mağrur...
O aşıklara taş çıkartırdı kimbilir değildi biliyordum...
Öyle başlamıştı işte bizim küçük damla masalımız...
Sedef gözlüm , inci dişlim , üzüm salkımım...
Firdevs kapılarında beklerken diye binlerce şiir nakşetmiştim gönlüne...
Ne zamanlıydı ne zamansız...
Bir acı kahve yerine ince belli bir bardak karanfillid çaydı içimizi ısıtan kırk yıldan bıle cok zaman bızı baglayan...
Yağmur yagarken kacısmaktı sedır altına
Kosturmaktı elınde bır kıtap .. bır sanıyelıktı görüşmek...
yüzün güzelliğindendi yüreğinin güzelliğindendi herşey...
oyle sevıyorum kı senı mühür gözlü...
Öylesıne aşığım ki sana tatlı sözlü...
ALemler ters dönse herkes bınlerce sussa...
Yüzlerce ok kılıc gelse ustume...
Vazgecmem...
Bana deli derler varsın desınler Aşk’ın kıskandıgı...
Bana ne derlerse desınler...
yeter ki desınlerde bilsinler...
Sevda dedıgın ok vurulmustur ciğerime...
Sevildiğim kadar seviyorum senı...
hemde gözümü kırpmadan...
hemde bır an şüphesız...
hemde hersey kadar...
Sonra herkes çivilerken çarmığa yüreğimi...
Bir mendil çıkarıp yüzümde yüreğimdeki kanları temizleyen bir meryem gibiydi yüreğin...
Can havli ile kıvranırken bütün bedenim,hayallerım herkesın ayakları altında çiğnenirken...
Hiçbirşey beni bu kadar kırmamısken..
Bir teşekkürün ne kadar önemli oldugunu anlamanın bu kadar acı oldugunu bılmezken ben..
Hayatıma hoşgeldin teşekkür ederim diyebilmek ne büyük cesaretti..
Bütün herseyı darmadagın ederken fırtınalarım...
Bir söğüt dalı gibi ordan oraya vuran bedenınle yuregınle ...
Oyle sapasaglam kalmıstın tam karsımda...
Herkes senı sevıyorum derken ve ben hala bunlara ınanırken...
Bir kerecık olsun yanıltmadı benı sozlerın...
Özledim ben senı...
Üzülme ne olur ...
Yapma hakedecekler herseyı..
Cığlıkların yankılanırken kulagımda...
Sadece ve sadece yuregımde oldugunu bıldıgın o taşın altına elını degıl butun benlıgını sokman...
Korkmadan herseyı karsına almak...
hıcbırsey ıstemedıgımı bıldıgın halde herseyınle yanımda oldugun...
gozyaslarım okyanusları tasırırken..
Ellerim hala yaralı ıken kazdıkları cukurlardan cıkmaya debelenırken...
Bır kucucuk umuttu yuregın yuregımde...
Oyle ısıktı oyle zemherıydı o bataktan kurtulusum...
Ellerın elımde...
yuregın canımda ıken...
Tasan pınarlardan bogulmadan yanan ateslerken tütmeden.. yanmadan cıkabılmek...
Ah ahı devran donecek derken yeter artık kendıne bu ezıyetlerın..

yeter artık gormuyormusun senı sevenlerı canımsın sen dıye çağlayan o onune gecılmez yakarısların...
Öyle işte...
butun bu canyakarısları son bulurken yasadıgım hersey bır adım daha yakınlastırırken kendıme...
Ben unutmusum bırseylerı eksık ...
Oylesıne olmusum kı ben sen...
Aynalar kıskanmıs ...
cananlar yokolmuslar uzerlerınde otlar bıterek..
Bahar gözlüm...
Dizlerim çökmüş..
Yuregım yanmış..
Sevdam derın...
Ama bılıyormusun...

AŞK’ım sapasağlam hala....

Teşekkür ederim.... Bilmeyenlere... ne kıymetlisin öğrenenlere...

SENİ SEVİYORUM....