Haksız yıldızlar düşer gecede karanlığının kucağına…

Semirtirken ay yakamozları dağdağalı bir bıçak yarası gibi

İncitir sessizliğimin gölgeleri elest’te vuslatı.,

Ve özlem anka kuşunla çarpar limanlara..

Issız gecelerde kocaman dalgalarla avunur sessizliğim.

Sicimler döner durur kıvrak zülalde kurur kimliğim

Bir tane kalır salkımında ben

Oda aşk toprağının hakkıdır düşer güneşle birlikte sabaha.

Önceleri tebessümdür mizanda açtığım bohçalar.

İçinde günahlarım, hatalarım, kusurlarım… Kısaca ben yani.

Lal olmuş şehirler de gezer ruhumda.

Anlamazsın hiç.

Ötelenmeyen gözlerinde gökyüzünü aradığım çok sonraları

Vakit geç olmadan, solmadan sadakatin vicdanı derken

Bilemezsin hiç

Aslanpençeleri bileğlediğim akşamlarda

Kuruntularına takılmış masivanın çer çöp yakarışlarına sağır

Çözemezsin hiç

Biraz şeker, biraz un gülsuları ile ovup ağır aksak

Seni senden çok insan yaptığımı.

Tadamazsın hiç.

Giryan,kafeste perişan

Perçemin başka bir dünyaya aşkın kilidini

Asla ama asla

Açamazsın hiç.

MURAT ÇAVGA